Bu hikayede, dram, acı, gözyaşı, hayatın gerçekleri, önyargı gibi bir çok konuyu görebilirsiniz…


Vietnam Savaşı sonrası… Evine dönmekte olan bir asker San Francisco’dan ailesini aradı:

“Anne, baba eve dönüyorum, ama sizden bir şey rica ediyorum. Yanımda bir arkadaşımı da getirmek istiyorum.”

“Memnuniyetle, O’nunla tanışmak isteriz” dediler.

Oğulları “Bilmeniz gereken bir şey daha var” dedi ve devam etti; 

“Arkadaşım savaşta ağır yaralandı, bir mayına bastı ve bir koluyla ayağını kaybetti. Gidecek hiçbir yeri yok ve O’nun gelip bizimle kalmasını istiyorum.”

Aile:

“Bunu duyduğuma üzüldüm oğlum. Belki O’nun başka bir yer bulmasına yardımcı olabiliriz.”

Oğul:

“Hayır. Anne, baba. O’nun bizimle kalmasını istiyorum.”

“Oğlum” dedi babası sözlerini şöyle sürdürdü: 

“Bizden ne istediğini bilmiyorsun. O’nun gibi özürlü biri bize korkunç yük olur. Bizim kendi hayatımız var ve bunun gibi bir şeyin hayatımıza engel olmasına izin veremeyiz. Bence bu arkadaşını unutup eve dönmelisin.O kendi başının çaresine bakacaktır.” 

Oğlu o anda telefonu kapattı.

Ailesi O’ndan bir süre haber alamadı. Ama birkaç gün sonra, San Francisco polisinden bir telefon geldi. Oğullarının yüksek bir binadan düşüp öldüğünü öğrendiler. Polis bunun intihar olduğuna inanıyordu.

Üzüntü dolu anne-baba hemen San Francisco’ya uçtular ve oğullarının cesedini tespit etmek için şehir morguna götürüldüler.

Anne-baba oğullarını hemen tanıdılar yalnız bilmedikleri bir şeyi de öğrenince dehşete düştüler: 

Oğullarının sadece bir kolu ve bacağı vardı…

loading...



Bu İçeriğe Tepki Ver (en fazla 3 tepki)
Facebook Yorumları